•  
  •  
  • Home
  • /Interbellum
  • /‘Tegen de kumulards, banksters’: Rex verkiezingsaffiche, parlementsverkiezingen 1936

‘Tegen de kumulards, banksters’: Rex verkiezingsaffiche, parlementsverkiezingen 1936

Met de parlementsverkiezingen van 1936 in zicht kwam het op 21 februari 1936 tot een officiële breuk tussen de katholieke partij en Rex van Léon Degrelle. Degrelle brak met de oude garde politici en wilde een rexistische revolutie ontketenen. Hierbij trok Rex ten strijde tegen het door corruptie en onbekwaamheid getekende staatsbestel, tegen het partijenstelsel en tegen de invloed van de grote bedrijven op de politiek. Banksters, pourris, pillards en cumulards waren hierbij centrale leuzen. Zonder ophouden werden de schandalen aangeklaagd. Ten gevolge van de wereldcrisis was er daarenboven massale werkloosheid, loonmatiging en faillissementen. Hierom ageerde Rex tegen het vrijzinnige liberalisme en het goddeloze marxisme.

Van meet af aan had Léon Degrelle de bedoeling gans België te beheersen. In zijn talrijke meetings klaagde hij allerlei wantoestanden aan. Degrelle was overal aanwezig en schrok er niet voor terug op socialistische en communistische meetings het woord te vragen. Het marxisme beschouwde hij als voorbijgestreefd en links hield nog maar één grote denker over, namelijk Hendrik De Man. Gaan spreken en (tegenspreken) op tal van politieke meetings bezorgden Degrelle naambekendheid, ook in middens waar men traditioneel links tot uiterst links stemde. De toehoorders stootten elkaar aan en zegden: “C’est le Léon”.  De meetings volgden elkaar in snel tempo op, soms wel meerdere per dag, en Degrelle werd het idool in Franstalig België.  Onder zijn toehoorders, voornamelijk ontgoochelde middenstanders, veteranen van de Eerste Wereldoorlog, overtuigde patriotten, militairen, ambtenaren en bedienden, kon hij steeds op bijzonder veel bijval rekenen. In navolging van de mouvement rexiste in Franstalig landsgedeelte, werd ook in Vlaanderen een afdeling van de beweging van Léon Degrelle opgericht (Rex-Vlaanderen) onder de leiding van letterkundige en zwaar verminkte oud-strijder Paul De Mont. Hoewel haar aanhang geringer was, werd ook in Vlaanderen naar de Nederlandsonkundige Degrelle geluisterd. Hij was de lieveling van de katholieke intelligentsia en de boeman voor de politieke klasse die boter op het hoofd had. Zij beschouwen hem als een fantast, een opportunist, een demagoog, en een oproerkraaier. Tal van Vlamingen die bekenden geen Frans te verstaan erkenden dat Degrelle het toch heel schoon kon zeggen.

Na een buitengewoon harde verkiezingscampagne, en met in feite een éénmanspartij, slaagde Léon Degrelle op nauwelijks 27-jarige leeftijd om maar liefst 11,5% van het kiezerspubliek te overtuigen. Uit het niets gekomen, kreeg het Front Populaire de Rex in één klap 22 kamerzetels en 12 senaatszetels. In Wallonië was Rex goed voor 15,1% van de stemmen,  en in Brussel voor 18,5% van de stemmen. Zeven procent van de Vlamingen gaven Rex hun stem. In Vlaanderen had Rex enkel wat aanhang in franskiljonse en belgicistische kringen. De parlementsverkiezingen van 1936 waren een niet te miskennen overwinning van de extremen op de klassieke partijen geworden. Vooral de katholieke partij kreeg een zware nederlaag te verwerken: ze verloor in één klap dertien zetels. Honderdduizenden gedegouteerde kiezers hadden er voor gezorgd dat Rex een plaats kreeg op de politieke kaart van het Belgische landschap. Door het behaalde succes werd Léon Degrelle een politiek fenomeen waar men niet meer om heen kon. De francofone samenleving werd in het midden van de jaren ’30 van vorige eeuw, zonder het ten volle te beseffen, ideologisch door Rex beïnvloed.

DSC01334

Rex verkiezingsaffiche naar aanleiding van de parlementsverkiezingen van 1936.

Leave a Reply