•  
  •  
  • Home
  • /Archive by category ' Insignes '
  • /Page 2

Archive For: Insignes

Waffen-SS RZM ‘Westland’ en ‘Wiking’ armbanden

In de zomer van 1940 werd de SS-Verfügungstruppe omgedoopt in Waffen-SS. Al kort na de Belgische capitulatie eind mei 1940 verschenen de eerste affiches waarin werd opgeroepen dienst te nemen bij de SS-Standarte ‘Westland’. In Antwerpen werd er aan de Koningin Elisabethlei een aanwervingsbureau of Ergänzungsstelle opgericht. In september lanceerde de Antwerpse advocaat René Lagrou, leider van de pas opgerichte Algemene SS-Vlaanderen, een oproep om zich te melden voor de Waffen-SS. Vierhonderdvijfenvijftig kandidaten gaven er gehoor aan en meldden zich te Gent en te Antwerpen aan. Na een strenge keuring vertrokken slechts vijfenveertig van hen naar een opleidingskazerne in München, waar de SS-Standarte ‘Westland’ hen opnam. In de loop van de volgende maanden volgde nog een reeks kleine groepjes, die eveneens in de ‘Westland’ terechtkwamen. De Germaanse regimenten ‘Westland’ en ‘Nordland’ vormden samen met het aanvankelijk Duitse regiment ‘Germania’ de kernregimenten van de 5. SS-Panzerdivision ‘Wiking’. Maar ook in andere regimenten kwamen Vlaamse vrijwilligers terecht.

DSC01833

Waffen-SS ‘Westland’ en ‘Wiking’ armbanden in machine geborduurde RZM-manschappenuitvoering.

 

Waffen-SS manschappen armadelaars

Een geïllustreerd overzicht van verschillende types Waffen-SS manschappen armadelaars, al dan niet gedragen en van het uniform verwijderd.

DSC01835

a. midden-oorlogs, gedragen en van uniform verwijderd.

 

 

Het Légion Nationale: toen groetten zij de Belgische Nieuwe Orde die in hun hart leefde (2)

In België ontstonden de autoritaire bewegingen met fascistische inslag duidelijk in Franstalige kringen. Al in 1922 verzamelden een aantal aanhangers van dergelijke opvattingen zich rond de figuur van markies de Beaufort in de beweging Le Faisceau belge (De Belgische Fasces). Een soortgelijke beweging werd gevormd door de katholieke politicus Pierre Nothomb, die in 1925 door Mussolini werd ontvangen en in 1938-39 senator was voor de Katholieke Partij. Bovendien was er in die jaren een ook grote belangstelling voor de Franstalige katholieke pers zoals Le Vingtième Sciècle van E.H. Norbert Wallez, voor Italië, en voor Portugal met Salazar. Laten we tenslotte ook wijzen naar de diepgaande invloed van de koningsgezinde katholieke en anti-joodse Charles Mauras en van zijn beweging Action Française op de katholieke Franstalige studenten, voornamelijk te Leuven.’  Diezelfde Charles Mauras heeft trouwens ook een grote invloed uitgeoefend op Verdinaso-leider Joris van Severen. Met deze bijdrage willen we onze bijzondere aandacht nog even laten gaan naar één van die bewegingen, namelijk het Belgisch Nationaal Legioen.

Tijdens de jaren na de Eerste Wereldoorlog bestond er in ons land een sterke stroom van Belgisch nationalisme: men wilde Hollands Limburg en Luxemburg recupereren, en Duitsland voor de vele aangerichte schade laten betalen. In die geest ontstond in Luik in mei 1922 een vereniging van gewezen militairen uit de Wereldoorlog. Ze nam de naam van Légion Nationale belgeBelgisch Nationale Beweging aan. De leden legde de eed af: “Wij zweren dat wij Belgen zullen blijven. Nous jurons de rester Belges“.  De beweging was sterk anti-Duits, maar keerde zich tevens tegen de activisten en de Frontpartij, later tegen het VNV, om zich vervolgens tegen het Marxisme op te stellen, en tenslotte bij een uitgesproken anti-parlementarisme te eindigen. Dat laatste belette de vereniging echter niet om onder de benaming Nationale Partij aan verscheidene verkiezingen deel te nemen (zonder ooit een verkozene te halen).

Na een nieuwe halve mislukking in 1932 ontwikkelde de beweging zich hoe langer hoe meer in fascistische richting onder leiding van Paul Hoornaert, gewezen christen-democraat en oorlogsvrijwilliger van ’14-’18. Hij wilde een autoritair regime waarin grote macht in handen van de de koning werd gelegd, en het parlement werd vervangen door een corporatief stelsel met steun van de katholieke kerk waarbij de politieke partijen zouden zijn verbannen. Met dit alles stond hij zeer dicht bij het Italiaans Fascisme en bij het regime van Salazar in Portugal. Hoornaert nam trouwens in 1934 deel aan de Fascistische Internationale in Montreux. Een hoogtepunt bereikt het Nationaal Legioen in 1935, en dan hoofdzakelijk in Franstalige kringen. Het telde toen meer dan 15.000 aangeslotenen onder wie niet minder dan 10.000 mannen in uniform. Dat het voor het Nationaal Legioen met haar autoritaire fascistische opvattingen menens was bleek ook hieruit dat leden van het Legioen in 1936 naar Spanje trokken om er aan de zijde van Franco de troepen van de wettelijke, republikeinse regering te gaan bevechten.

Helmplaatje van het Légion Nationale die met behulp van twee platte pennen op de Adrian-helm kon worden bevestigd.

 

In 1939 echter, omwille van het zogenoemde ‘Stalen Pact’ van 22 mei 1939 (dit wil zeggen de alliantie tussen Italië en Nazi-Duitsland), wees het Légion Nationale Italië volledig af, en streefde het een volledig Belgische Nieuwe Orde na.

Fragment: Francis Balace over de evolutie van het Légion Nationale na 1939 en het ‘Stalen Pact’ tussen Italië en Duitsland.

 

De uniformdracht was slechts een uiting van een veel dieper grijpend verschijnsel: de roep om orde en tucht, om de sterke man in de ene partij die het allemaal probleemloos zou oplossen zoals in het buitenland was aangetoond. Om te trachten een einde te maken aan de om de haverklap aftuigende milities werd op 29 juli 1934 de wet tot verbod van de privé-milities uitgevaardigd.

Fragment: Oswald Van Ooteghem vertelt over het algemene verschijnsel van de uniformdracht tijdens de jaren ’30, dat onder alle politieke strekkingen aanwezig was.
 

Verschillende Rex-speldjes

 

 

 
  • Geen categorieën